Mini ZOO

  • Struś afrykański
  • Emu (Dromaiidae)
  • Kuce
  • Lama
  • Osioł
  • Koza
  • Paw
  • Bażant królewski
  • Kochin
  • Gołoszyjka
  • Indyk

Cechy gatunku:

Wymiary średnie

wysokość: 1,7-2,7 m, masa: 93-150 kg

Największy obecnie żyjący ptak. Samice są nieco mniejsze od samców.

Ubarwienie: samiec - czarne, jedynie pióra na końcach skrzydeł i ogona białe ; samica - cała brązowa, końce wszystkich piór jasne. Głowa, górne 2/3 szyi i nogi nagie. Barwa skóry pozwala odróżnić poszczególne podgatunki.  Posiada dwa palce u stopy ; większy - odpowiednik palca środkowego - potężny, zaopatrzony w pazur, mniejszy - odpowiednik palca zewnętrznego, pozbawiony pazura. W żołądku mięśniowym zwanym mielcem znajdują się gastrolity pomagające w trawieniu pokarmu. Ma doskonały wzrok - widzi dobrze na odległość 5 km. Zwykle w stadach po 5-6 osobników (jeden samiec z haremem), w towarzystwie innych zwierząt. Są to największe i najszybsze nielotne ptaki lądowe. Na dłuższych dystansach biegają z prędkością 50 km/h, a w sprincie nawet 70 km/h. Mogą żyć do 75 lat. Wbrew popularnemu przekonaniu struś nie chowa głowy w piasek. Stereotyp ten powstał gdyż strusie mają zwyczaj w razie zagrożenie schylać głowę nisko ku ziemi.

Rodzina ptaków z rzędu kazuarowych. Obejmuje ptaki lądowe, nielotne i szybko biegające, zamieszkujące całą Australię. Ptaki te charakteryzują się redukcją skrzydła, botek i sterówek. Biegają z prędkością 50 km/h i ważą około 50 kg. Ich pióra przypominają sierść. Odżywiają się trawą, nasionami, owocami i owadami. Obok strusi emu są największymi żyjącymi obecnie ptakami.

Niewielkie konie o wysokości w kłębie nie przekraczającej 148 cm (151 cm przymierzeniu konia w podkowach). Kuce wykazują zwykle właściwości swych dziko żyjących przodków, m.in. żywotność. Użytkowane są jako konie wszechstronne; przy pracy odznaczają się wysoką wydajnością. W Europie i Ameryce Północnej kuce wykorzystuje się przede wszystkim do jazdy dla dzieci i młodzieży oraz hipoterapii. Poza tym, kuce pracują przy transporcie lekkich ładunków, w cyrku, w rekreacji jeździeckiej oraz rajdach konnych.

gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny wielbłądowatych[4][2], jedyny gatunek w obrębie rodzaju lama (Lama)[4][2]. Występuje w Ameryce Południowej. Lamy wykorzystywane są głównie jako zwierzęta juczne oraz do produkcji wełny i mięsa. Dorosłe lamy osiągają do 250 kg wagi i 119 cm wysokości w kłębie[5]. Lamy są zwierzętami socjalnymi, z rozbudowanymi zachowaniami grupowymi.

Żyją w grupach rodzinnych złożonych z dominującego samca i kilku, zwykle 6, samic oraz ich młodych. Samce są terytorialne. Zwierzęta porozumiewają się za pomocą wydawanych dźwięków. Używają również do tego uszu (kładąc je bądź stawiając). Samce lam walczą o pozycję w grupie uderzając się szyjami, kopiąc, gryząc i plując. Plucie jest także oznaką zdenerwowania.

ssak z rodziny koniowatych. Charakteryzuje się dużą głową, długimi uszami, cienkim ogonem z kitą na końcu, małymi wymaganiami pokarmowymi i odpornością na brak wody.

W stanie dzikim występuje osioł afrykański (Equus africanus) z podgatunkami (osioł nubijski i osioł somalijski). W wielu regionach świata użytkowana przez człowieka jest jego udomowiona forma – osioł domowy (Equus asinus). Wyselekcjonowano 78 ras, m.in.: osioł kataloński, osioł poitou, osioł asinara, osioł andaluzyjski, osioł krapass, osioł ponui, osioł prowansalski, american mammoth donkey.

ssak z rodziny wołowatych (Bovidae), udomowiona forma dzikich kóz żyjących w Azji około 10–8 tys. lat temu. W obrębie gatunku istnieje ponad 300 odrębnych ras. Kozy są jednym z najstarszych udomowionych gatunków i były hodowane dla mleka, mięsa, sierści i skór na całym świecie. Za protoplastów większości ras kóz domowych uważa się kozę bezoarową, markura śruborogiego i koziorożca alpejskiego. Według Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa, w 2013 roku na całym świecie żyło ponad miliard kóz[

Paw indyjski, paw niebieski, paw zwyczajny (Pavo cristatus) – gatunek dużego ptaka grzebiącego z rodziny kurowatych (Phasianidae). W naturze występuje na Półwyspie Indyjskim, został introdukowany również w inne miejsca na świecie. Jako ptak hodowlany często spotykany w kolekcjach na całym świecie. W Indiach jest świętym ptakiem. Gatunek monotypowy.

U samca głowa i szyja oraz pierś i brzuch błękitne, z metalicznym połyskiem, na głowie czub z piór tworzący koronę, grzbiet zielony z metalicznym połyskiem, skrzydła brązowe z czarnymi prążkami. Właściwy ogon stosunkowo krótki, biało-brązowy. Pawi ogon to w rzeczywistości tren utworzony przez wydłużone pióra pokryw nadogonowych, nie sterówki. Na końcówce brązowozielonych piór znajdują się „pawie oka”, na które składają się koncentryczne kręgi: czarny, niebieski, płowy i żółty. Samice mają wierzch ciała brązowawy, spód jasny. Nie posiadają trenu, mają natomiast koronę na głowie.

gatunek dużego ptaka grzebiącego z rodziny kurowatych (Phasianidae). Gatunek narażony na wyginięcie. Charakteryzuje się bardzo długim ogonem, osiągającym do 160 cm długości, co stanowi 75% długości ciała. Występuje endemicznie w górskich lasach środkowych Chin. Gatunek monotypowy – nie wyróżnia się podgatunków. W Polsce wyłącznie ptak hodowlany.

rasa kur mięsnych typu ciężkiego. Ojczyzną tej rasy jest Szanghaj. Do Anglii pierwsze osobniki dotarły z Azji w 1843 roku. Już w 1860 r. wykształcono główne cechy cochina. Szeroki, masywny tułów. Wyraźnie głębiej osadzony niż u brahmy. Bujne upierzenie ud oraz mocne skoki. Niewielka głowa, mały grzebień pojedynczy, delikatne dzwonki i pomarańczowoczerwone oczy. Masa ciała: Kogut: 3,5–5,5 kg. Kura: 3,0–4,5 kg.

Rasa kur. Znana dawniej również pod nazwami: Siedmiogródki, Nagoszyje, Kury tureckie.

Nieznane jest dokładne pochodzenie tej rasy. Początkowo hodowane jedynie w niemieckich koloniach w Siedmiogrodzie i sąsiednich okolicach Węgier. Dopiero pod koniec XIX w. rozpowszechnione na całe cesarstwo Austro-Węgierskie i dalej na Niemcy.

Prawdopodobnie powstały z krzyżówki indyjskich kur kulm (które są w typie bojowym) wraz z kochinami i kurami malajskimi. Poprzez selekcje hodowlane stały się dzisiejszymi gołoszyjkami. Pierwszy raz była pokazana w 1875 roku podczas wystawy ptaków ozdobnych w Wiedniu.

gatunek dużego ptaka grzebiącego z rodziny kurowatych (Phasianidae), zamieszkujący pierwotnie różne części Ameryki Północnej. Cechy gatunku
długość ciała samców 100–125 cm, masa ciała samców 5000–11 200 g (w niewoli nawet do 13 100 g); długość ciała samic 76–95 cm, masa ciała samic 2200–4200 g[6]; rozpiętość skrzydeł ok. 120-180 cm. Samce są do 30% większe od samic[6]. Upierzenie samca jest czarne, pokryte brązowo-białym prążkowaniem. Głowa i szyja naga, pokryta brodawkami. Korale i grzebień dobrze wykształcone. W zależności od pory roku naga skóra zmienia kolor od niebieskiego i czerwonego po niemal biały. Nogi szaro-zielonkawo-żółte. Samice mniejsze i mniej kontrastowe. Istnieją różnice w wielkości i upierzeniu między poszczególnymi podgatunkami.